Ta strona używa ciasteczek (cookies), dzięki którym nasz serwis może działać lepiej. Dowiedz się więcej Rozumiem
Powiększ: A A A
A A A A A
Biuletyn informacji publicznejZajęcia na orlikach - informacjeGminny ośrodek pomocy społecznejZwierzaki do adopcjiProfil zaufanyWymień piecPowietrzegospodarka odpadami po nowemuOgłoszenia Wójtaostrzezenia meteoPlan zagospodarowania przestrzennego - interaktywna mapaObrona cywilnae-urzadinteraktywna mapaKarta dużej rodzinyBarszcz SosnowskiegoWolni od azbestu - informacjeLokalna Grupa DziałaniaSolaryGaleria zdjęćJustyna KowalczykStop przemocyMonitoring powietrzaAktywuj e-bokMikroporady

Jaskinia „Studnia salamander” na Śnieżnicy w Kasinie Wielkiej


Jaskinia „Studnia salamander” na Śnieżnicy w Kasinie Wielkiej - na stoku góry Śnieżnica (1006 m n.p.m.) znajduje się tzw. Studnia Salamander. Długość jaskini wynosi ok. 6,5 m. Jej faunę stanowią m.in. salamandry plamiste.

„ Wysokość otworu: ok. 825 m. np.p.m.

Ekspozycja otworu: ku górze

Długość:  6,5 m

Deniwelacja: 4,5 m

Położenie SW stok góry Śnieżnica.

Schronisko jest obiektem sztucznym lecz z biegiem lat zatraca cechy obiektu wykonanego ludzkimi rękoma.

Obiekt pierwotnie był prawdopodobnie częścią systemu studni, stanowił osadnik, do którego woda dopływała, i z którego odpływała niewielkim kanałem wyłożonym z kamieniami prawdopodobnie  do innych studni. Obiekt wykonano jeszcze przed II wojną światową (według ks. Jana Zająca). Przez te wszystkie lata stał nieużywany i zaniedbany, przez co jego ściany zaczęły się osuwać. Na skutek czego zmniejszyła się jego wysokość i przybrał postać obiektu jaskinio-podobnego. Osuwające się skały zablokowały się na pewnej wysokości tworząc wąski otwór wejściowy studni. Studnia jest powoli zasypywana przez wsypująca się ziemię, wpadające gałęzie, deski.

Obiekt to właściwie nieregularna studnia. Pierwotnie w rejonie studni wejściowej znajdowało się dużo głazów i kamieni, które wyciągnięto na budowę.

Studnia oświetlona światłem dziennym, zima prawdopodobnie wymrażana. Faunę stanowią salamandry plamiste, żaby trawne i chrząszcze.

Opracował: A. Kapturkiewicz 2001. „Klub Grotołazów Limanowa 1995 – 2001”.

 

Źródło: http://adamv0.republika.pl/www/jaskinie/k.bw.04.05.html